Legenda o Smoku Haku 

Dawno temu, zanim powstał ogród, a kamienie znalazły swoje miejsce pośród zieleni, 

u stóp Karkonoszy narodził się duch wody – Haku.

Był Smokiem Cichej Wody.

Nie miał skrzydeł i nie zionął ogniem.
Jego ciało było długie i lekkie jak nurt rzeki, utkane z mgły, światła i wody.

Kiedy przemieszczał się przez karkonoskie doliny, nie budził strachu.
Przynosił spokój, ukojenie i równowagę.

Mówi się, że był duchem dawnej górskiej rzeki, której imię dawno zostało zapomniane.
Ale ziemia i woda pamiętają je do dziś.

Haku wybrał na swój dom spokojny zakątek ogrodu.
Miejsce, gdzie trzciny szepczą do wiatru, a ukryta woda niesie pamięć dawnych źródeł.

To tutaj czuwał nad wodą, ciszą i harmonią.

W japońskiej tradycji smok jest strażnikiem wody i przemiany.
Haku był opiekunem tego miejsca i tych, którzy przychodzili tu szukać spokoju.

Ludzie przynosili mu proste dary: liść herbaty, kamień ze swojej drogi albo cichą modlitwę.

Przy kamiennym stole, obok trzcin i ukrytej wody, zatrzymywali się ci, którzy szukali odpowiedzi.
Siadali w ciszy, zostawiając swoje myśli, troski i pytania.

Mówi się, że właśnie tutaj Haku słuchał najuważniej.

Nie odpowiadał słowami.
Czasem poruszał wodę.
Czasem wiatr przechodził przez trzciny.
A czasem odpowiedź przychodziła po prostu do serca.

Usiądź na chwilę przy kamiennym stole.
Posłuchaj trzcin, wiatru i ukrytej wody.
Może właśnie tutaj usłyszysz odpowiedź, której szukasz.

Legenda mówi, że Haku nadal jest tutaj.
Czuwa wśród trzcin, kamieni i ukrytej wody.

Jeśli zostawisz tu spokojną myśl lub dobre życzenie, Haku poniesie je dalej.

A kiedy odejdziesz, zatrzymaj się na chwilę i ukłoń wodzie.

W Karkonoszach mówi się, że góry pamiętają wszystko.
A woda pamięta jeszcze więcej.